Vorige week werd er op school een ouderavond georganiseerd. De kids kwamen twee weken terug met een briefje thuis waarop de ouderavond werd aangekondigd. Onderwerp onbekend. Saillant detail: de kinderen wisten kennelijk wel waar het over ging, want dochterlief wist al te vertellen dat ze volgend jaar naar "De Meander" moest met haar groep. Dislocatie dus. Right. Lekker dan.
Toch betrekkelijk optimistisch naar de ouderavond getogen. Het zou immers toch niet zo kunnen zijn dat school een dergelijk ingrijpend plan aankondigt, maar niet met oplossingen en ondersteuning komt? Nee, dat leek mij wel erg onwaarschijnlijk.
Ik had het alleen hartstikke mis. Het plan werd aangekondigd, toegelicht en een enkele vraag werd - een beetje kort door de bocht - beantwoord. Veel tijd was er niet: na drie kwartier stond er weer een groep ouders te wachten voor nog een andere ouderavond.
Een beetje beduusd toog ik naar huis. Nog wat andere ouders gesproken en de algehele sfeer gepijld: bijna niemand was blij. De gevaren van kinderen van 9 jaar zo maar alleen op de fiets naar school sturen (want de jongste moet je natuurlijk wel gewoon nog naar De Boemerang brengen), waren de meest gehoorde klacht.
Ik vind het verder gaan dan dat. School schermt met het feit dat de gemeente voor geen enkel alternatief te vinden was. Bijbouwen? Geen toestemming. Een noodbouw? Geen toestemming. Kinderen met een bus naar dislocatie? Geen toestemming.
Dat vind ik nou een gotspe.
Kinderen verdienen een stabiele, prettige omgeving. In een stabiele omgeving ontwikkelt een kind zich het best. Nu kiest de school er klaarblijkelijk voor om elk jaar maar "ad hoc" te bekijken hoeveel ruimte ze het jaar daarna weer tekort komen. Waarom geen lange termijn beleid? Waarom is er jaren geleden al niet begonnen met een ontmoedigingsbeleid voor nieuwe aanmeldingen?
Kortom: ik bleef met talloze frustraties, vragen en twijfels zitten. Na een paar dagen piekeren heb ik besloten de directeur van de school een e-mail te sturen. Het was geen leuk verhaal (ik geef het toe), maar het luchtte enorm op!
En nu, na een week afwachten wat er zou gebeuren: jawel, de directeur wil met me praten. Mooi. Dat lijkt me ook de enige goede oplossing. Laten we hopen dat ik de man kan overtuigen van de negatieve gevolgen van zijn besluit en laten we hopen dat er nog een veilig alternatief uit te slepen valt. Want dat is wel het doel wat mij betreft: een veilig en stabiel schoolklimaat moet prio 1 zijn en daarvan is in het huidige plan geen sprake.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten