Brigitte Kaandorp heeft gelijk

De afgelopen dagen verliepen weer bijzonder rommelig. Zo vond er gisteren een afschuwelijk treinongeluk plaats bij Brussel, hadden politici het gisteravond tijdens het verkiezingsdebat alleen maar over landelijke thema's in plaats van over de lokale politiek, was er gedonder met de Zamboni's in Vancouver tijdens de Olympische 500m heren en bleek vandaag mijn RSI geen RSI maar een nekhernia. Hulde weer voor zoveel "gerommel". Conclusie: Brigitte Kaandorp heeft een punt als ze tijdens haar show "Zo" beweert dat het leven aan elkaar hangt van de onduidelijkheden, gebrek aan structuur en rommeligheid. Ik heb daar op z'n zachtst gezegd wel wat herkenning bij...

RSI

Ben ik net lekker bezig met bloggen, krijg ik RSI. Balen. Ik heb al maanden pijnklachten en last van tintelingen in m'n rechterarm, maar sinds een paar weken is de pijn soms echt niet te harden. Inmiddels is m'n rechteronderarm dik, net als m'n vingers en m'n hand. Zo kan het niet verder. Dat wordt voorlopig weinig bloggen denk ik. De prio is toch het werk en de schrijverijen in de eigen tijd zullen dus voorlopig opgeschort moeten worden. Het zij zo.

Zweven

De gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. Op 3 maart a.s. is het zo ver. Dat betekent dat ik minder dan een maand heb "to make up my mind". Voor het eerst in m'n volwassen leven heb ik werkelijk geen flauw idee op wie ik zou moeten stemmen. Ik was altijd zo zeker van een aantal dingen in het leven, zo ook over mijn politieke voorkeuren. Ergens along the way ben ik op allerlei vlakken verrast door het leven. In the sense dat dingen anders bleken te zijn dan ik ooit dacht. Op zich niet verkeerd, want relativerend. Maar ook verwarrend. De komende week zal ik me eens bezig houden met stemwijzers en andere verhelderende (tenminste, dat hoop ik) middelen.

Hi Messenger

Ons moeder heeft een nieuwe mobiele telefoon. Jaren terug heeft ze ooit een afdankertje van mij overgenomen, een stokouwe Sony Ericsson die ik in mijn Vodafone tijd als bedrijfstelefoon kreeg. Het ding deed het prima en dus hoefde ons moeder nooit een nieuwe. Ook de bel- en smsfrequentie vormde nou niet echt een argument om eens te kijken naar nieuwe hardware. Recent begon het ding alleen wel wat kuren te vertonen. Bepaalde toetsjes die het niet meer zo lekker deden en een display dat ogenschijnlijk op z'n laatste benen liep. Of ik dus eens wilde uitkijken naar een leuke toestelleke; een simlockvrije. Maar dan liefst wel eentje die iets meer kon dan die van ons pa. Ik was amper begonnen met de orientatiefase toen ik op een KPN presentatie een goodybag ontving met daarin een Hi Messenger. Tof dingeske, maar ik heb onlangs nog een nieuwe N97 aangeschaft. Vorige week zondag heb ik het toestel dan maar meegenomen naar ons moeder; misschien vond ze het wel iets. En jawel: ons moeder was helemaal happy met deze giant leap van het stenen tijdperk right into the year 2010. Nummertje geporteerd, contacten overgezet en hupsakee: bellen maar. Grappig dat ons moeder zichzelf ook zo vlug aanpast aan nieuwe technologie. Zonder morren begint ze aan totaal onbekende materie. Sterker: ze vindt het leuk! Knap vind ik dat. En bijzonder voor iemand van die generatie. Hulde voor ons moeder!

Niet lekker in m'n vel

Vandaag was het weer zo mogelijk nog beroerder dan gisteren. Koud, regen, sneeuw, harde wind en de hele dag grijs en grauw. Al had je nog geen last van "de winterblues", dan kreeg je het vandaag alsnog wel. En het werk is ook al niet alles op een dag als vandaag. De problemen lijken zich voortdurend op te stapelen en een escalatie lijkt onafwendbaar. Allerlei redenen dus waarom ik "niet lekker in m'n vel" zou kunnen zitten. Toch valt het best wel mee. Ik heb me jarenlang laten coachen, psychologiseren, door therapeuten laten behandelen: you name it. Sinds een tijdje ben ik er klaar mee. Ja, soms ben ik niet zo'n fijn gezelschap (want bot, chagrijnig, kort door de bocht) en soms zit ik niet lekker in m'n vel. Nou en?

Toevallig werd ik een aantal weken terug ineens geconfronteerd met het fenomeen "de nationale mental coach", Wim de Bie dus. Ik lees zijn site regelmatig en vermaak me kostelijk met zijn geweldige - relativerende - filmpjes. Mijn recente anti-therapie en coaching houding sluit haast perfect aan bij de filosofie van De Bie. Nog een reden om me vooral niet in nog zo'n tamelijk zinloos coachingstraject te laten lullen.

En vandaag weer volop sneeuw

Voor het eerst in jaren sneeuwt het deze winter vaak. Ik hoorde vanochtend op de radio dat we sinds 13 december al 30 dagen sneeuw hebben gehad. Volgens mij is het voor het eerst dat ik zo'n winterse winter heb meegemaakt. Tot nu toe is dat goed bevallen. Het ziet er werkelijk prachtig uit; ons landje onder een witte deken. Maar mijn hemel: wat een narigheid op de weg. Zo was ik vanochtend al een half uur onderweg en toen was ik nog maar net bij ons oude huis, op de Bijsterveldenlaan: hooguit een kilometertje of twee van huis. Ik richt mij even tot de weergoden: "Graag wat minder sneeuw en gladheid en wat meer voorjaar en daglicht alstublieft - dankuwel!"